در بن بست بهار
ابری
گریه امانش ربوده است:
کاشکی می آمدی و مرا
از صفحه ی آسمان پاک می کردی

در بن بست بهار
دختری
روی پیر نشین خاکی عصر:
کاشکی می آمدی و مرا
سنگ های رودخانه می کردی

در بن بست بهار
دیر گاهی است ساعت ها
پی در پی خمیازه می کشند:
کاشکی می آمدی و مرا
به خواب می بردی.

می دانم!
و به صداقت چشمان خویش اگر اعتماد می داشتم
دیری از این پیش تر دانسته بودم
که آنچه در پاکی آسمان نقش بسته است
به جز تصویر دوردست من نیست.

                                                             شاملو