من همه ی خواب های خوب ام را
گذاشته ام برای تو
من همه ی واژه های ناب ام را
کنار هم چیده ام
برای سرودن تو
چرا به خواب ام نمی آیی
تا غزل بگویم؟

ذهنم از کلمه خالی ست.
پر از بغضم، پر از غم. پر از دردم، پر از حسرت. لبخندم را از یاد برده ام.
بی حوصلگی دارد از سر و رویم می بارد. دل نازک شده ام این روز ها، زود گریه ام می گیرد.
دلم می خواهد قلم که دست می گیرم بنویسم: من حالم خیلی خوب است، خوشحالم،
شادم. بنویسم دارد این روز ها حسابی بهم خوش می گذرد. بنویسم زندگی را با تمام
زیبایی هایش دوست دارم!
اما نمی نویسم. ذهنم از این کلمه ها خالی ست. دلم چیز دیگری می خواهد.
دلم می خواهد فریاد بزنم. بلند بلند گریه کنم. آنقدر گریه کنم تا خسته شوم، کرخ شوم
و خوابم ببرد.
دلم می خواهد خواب ببینم، خواب روز های خوب، خواب رویاهایم را.
دلم می خواهد روی این زمین، بین این آدم ها، در هجوم انبوه نگاه ها و ترس ها، نباشم.
دلم نبودن می خواهد. مردن شاید.

ذهنم از کلمه خالی ست، دلم اما پر است از یک دلهره ی همیشگی.
چرا خدا حواس اش نیست؟

سرما دلم را می لرزاند.
حسی آشنا به سراغم می آید با خاطراتی که بایگانی شده بودند در پس ذهنم.
هر چه زمستان نزدیک تر می شود، دلم بیشتر می لرزد از ترس. ترس از حسی شناخته شده،
موهبتی که روز هایی را از آن پر بودم و حالا می ترساندم. ترس یک از دست دادگی همیشگی.
دلم بیشتر می گیرد از خاطراتی که ناخواسته با سرما و باران به ذهنم هجوم می آورند.

دست های همیشه سردم را در جیب هایم پنهان می کنم و این حس لعنتی را در دل.
نمی خواهم یادم بیاید زمستان را برای چه دوست می داشتم...

دلم برایت تنگ شده
می شنوی؟
دلم برای کودکی مان تنگ شده
دلم تنگ شده برای بازی با ماشین های کوچک
توی راه هایی که با گچ روی کاشی های حیاط خانه مان می کشیدی
دلم برای بادبادک درست کردن هایمان تنگ شده.

آن روزها که دنیایمان خلاصه می شد در اسباب بازی و دلخوشی مان
لحظات با هم بودن مان بود
نمی دانستم چشم هایمان را که ببندیم و باز کنیم
دنیایمان از اسباب بازی خالی شده و نگاهمان
شده است شبیه نگاه آدم بزرگ ها.

مدت ها بود ندیده بودمت
چقدر عوض شده ای
چقدر بزرگ شده ای هم بازی!
اما نگاهت هنوز هم آشناست
هنوز هم همان لبخند را می زنی.

هی! پسرک بازی های کودکی
آقای مغرور این روزها
دلم برایت تنگ شده
می شنوی؟